RT Audacity - шаблон joomla Оригами

مطالب علمی-پژوهشی

علمی-پژوهشی

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13

مدیریتی

  • 1
  • 2
  • 3

هپاتيت C بررسي و تفسير الگوهاي ماركرهايHCV

هپاتيت C يك ويروسRNA از گروه ويروس هاي  Flavivirus است كه تا سال 1990 ميلادي عامل اصلي هپاتيت غير A و غير B كه از طريق ترانسفوزيون خوني و فرآورده هاي آن و پيوند اعضاء منتقل شده شناخته مي شد. و تا به امروزبيش از 50 زير گروه كه به 6 ژنوتيپ تقسيم بندي مي گردد شناسايي شده است.

انتقال اين ويروس در معتادان كه تزريق انجام مي دهند 60 درصد موارد را شامل مي شود ولي ساير روش هاي انتقال سرمي ويروس مانند فرورفتن تصادفي سوزن به هنگام خون گيري از فرد آلوده به ويروس به بدن فرد خونگير (پرسنل آزمايشگاه ويا پرستار) در بيماران دياليزي و گاهي به ندرت از مادر به نوزاد نيز ديده مي شوند. انتقال جنسي اين ويروس 10 درصد از موارد راشامل مي شود. افرادي كه در ريسك بالاي ابتلا به ويروس هپاتيت C  قراردارند شامل معتادان مواد مخدر, بيماران دياليزي , افرادي كه نشانه ها و علايم بيماري كبدي را دارند ( نتايج غيرطبيعي آنزيم هاي كبدي) هستند. عفونت مزمن با ويروس هپاتيت C در حدود 85 درصد از اشخاص آلوده اتفاق مي افتد كه اين ميزان بر حسب جنسيت, سن,نژاد, و وضعيت ايمني بيمار متغير است.

, آمارموجود در ايران نشانگر 0.5درصد مبتلا به اين ويروس است كه سه منطقه از كشور استانهاي گلستان و سيستان و بلوچستان و اردبيل ميزان شيوع بيشتر است. البته به‌طورکل میزان شیوع کاهش یافته است. برای مثال در گذشته در استان سیستان‌وبلوچستان شیوعی در حدود 5.5 تا 7 درصدرا داشتیم که به 3.5 درصد کاهش یافته است، یا در استان تهران شیوع 2.5 درصد در گذشته به زیر 1 درصد کاهش یافته است. تعداد افراد مبتلا در ايالات متحده 4 ميليون نفر تخمين زده شده است. علايم در دو دهه نخست بعد از عفونت معمولا وجود ندارند و به علت ميزان بالاي عفونت هاي بدون نشانه و علايم تشخيص باليني را مشكل مي سازد كه در اينجا آزمون هاي screening سرمي ارزش پيدا مي كند.

پيشترفت بيماري, التهاب و مرگ سلول هاي كبدي مي تواند منجر به فيبروز شود بطوريكه 20 درصد از بيماران فيبروز به سمت سيروز پيشرفت خواهد كرد. خطر ابتلا به كارسنوماي هپاتوسلولار در بيمار ان مبتلا به عفونت مزمن و ابتلا به سيروز بعد از سن 20 سالگي حدود 1تا 5 درصد مي باشد. بنابر اين تعيين ميزان آنتي بادي Anti-HCV در مراحل اوليه براي مديريت هپاتيت مزمن و انتخاب بيمارانيكه نياز به درمان دارند از اهميت خاصي برخوردار است.

.تست هاي آزمايشگاهي براي عفونت HCV و تفسيرهاي مربوط به الگوهاي ماركرهاي HCV

 

 

آزمون Recombinant Immunoblot Assay (RIBA)

تست ايمونواسي RIBA از پروتئين هاي استخراج شده از ويروس HCV به روش نقطه اي يا لكه اي نواري بنام dot or strip blot شبيه تست وسترن بلات استفاد مي شود. در استفاده ار روش RIBA-2 نسل دوم, تشخيص وجود آنتي بادي در سرم بيمار بر ضد دو تا از 4 آنتي ژن ويروس HCV يك نتيجه مثبت تلقي مي گردد و عدم تشخيص آنتي بادي به منزله فقدان عفونت است. اهمیت اين تست در مواردی است که شیوع HCV در آن مناطق کم است یا مثلاً در شناسایی در اهدا کنندگان خون . باید توجه داشت که (RIBA)  به دقتEIA  نیست نباید به تنهایی برای screening  به کار رود و نیز در مواردی کهALT  سرم بالاست و ریسک فاکتورها هم وجود دارند نیازی به تثبیت تشخیص باRIBA نیست

HCV را نمي توان در محيط كشت رشد داد. تست تشخيص اصلي براي عفونت HCV , Anti-HCV نسل سوم مي باشد كه وجود آنتي بادي در پاسخ به يكي از چهار آنتي ژن متفاوت ويروسي را به طور متوسط طي 7 الي 9 هفته بعد از عفونت شناسايي مي كند.در جمعيت هاي پر خطر مقادير پيش بيني شده Anti-HCV براي عفونت HCV بيش از 99 درصد مي باشد. گر چند يك تست آنتي بادي مثبت نمي تواند بين عفونت ويروسي فعال و عفونت درمان يافته افتراق قائل شود لذا يك تست مثبت آنتي بادي  Anti-HCV توصيه مي شود متعاقب آن تست حساس  HCV RNA  براي تائيد عفونت فعال انجام شود.  كه معمولا در عفونت هاي حاد در دو هفته اHCV RNAظاهر مي شود اما با ظهور آنتي بادي اين مقدار كاهش مي يابد بطوريكه در حدود 15 درصد از افراد مبتلا به عفونت حاد HCV داراي HCV RNA منفي مي باشند. RNA ويروسي ممكن است در سال هاي نخست عفونت به صورت متناوبي وجود داشته باشد ولي بعدا دائمي مي شود. مهم است كه قبل از شروع درمان ,عفونت فعال تائيد شود . چرا كه بيمارانيكه ويروس از بدنشان پاك شده و حاوي آنتي بادي هستند تحت درمان قرار نگيرند. تست HCV RNA براي پيگيري پاسخ درمان استفاده مي شود بطوريكه روش كمي اين تست قادر است در هر ميلي ليتر سرم 1000 نسخه RNA را شناسايي كند. روش هاي كيفي RNA HCV داراي محدوديت هاي تشخيصي پايين تري در مقايسه با روش كمي استفاده از تكنيك تكثيري بوده و براي تشخيص وجود يا عدم وجود عفونت بسيار مفيدند. ويروس HCV شبيه ساير ويروس هاي ترانس كريپتاز معكوس از جمله ويروس HIV داراي ميزان بالايي از جهش زايي مي باشد. جهش زايي باعث ايجاد گونه هايي شبيه HCV مي شود كه اغلب با تغييرات ALT تظاهر پيدا مي كند,سويه منحصر به فرد كهHCVكه از نظر سكانس با ساير سويه هاي ويروس متفاوت است ژنوتيپ نام دارد و ويروس هپاتيت C‌ داراي 6 ژنوتيپ و بيش از 50 ساب تايپ است كه توزيع و بيماري زايي آنها با هم متفاوت است. در كشور امريكا شايع ترين ژنوتيپ 1 است كه به دو گونه 1a و 1b تقسيم مي شوند. ژنوتيپ هاي غالب درايران از نوع 1 و 3 مي باشند که فراواني آنها در مناطق مختلف ايران متفاوت است .ژنوتيپ 2و3 معمولا به درمان به خوبي جواب مي دهند و آزمايشگاه نبايستي از تعيين ژنوتيپ براي تشخيص استفاده كند و صرفا به جهت انتخاب درمان مناسب و پيگيري آن استفاده مي شود.

افرادي كه واجد انجام تست HCV هستند عبارتند از

  1. افراد با علايم باليني يا افزايش سطح آنزيم هاي كبدي
  2. افراد متولد سالهاي 1945 تا 1965 ميلادي هستند
  3. افراد معتاد كه تزريق داخل وريدي يا مصرف مواد مخدر ار راه بيني (Intranasal drug user ) را دارند
  4. بيماران تحت همودياليز طولاني مدت
  5. كاركنان بهداشت پس از آسيب پوستي و در معرض ويروس قرار گرفتن
  6. فرزندان متولد از مادر مبتلا به ويروس
  7. كسانيكه دريافت خون و يا فراوردهاي آن را داشته اند
  8. توصيه مي شود ساليانه يكبار براي معتادان و افراد مبتلا به HIV كه رعايت حفاظت جنسي را به هنگام آميزش جنسي رعايت نمي كنند تست تعيين ويروس HCV  صورت گيرد

تفسير آزمون:

يك نتيجه Reactive به همراه نتيجه قابل اندازه گيري ويروس HCV RNA نشانگر عفونت فعال مي باشد.

يك نتيجه مثبت آنتي بادي همراه با نتيجه منفي HCV RNA نشانگر يك عفونت درمان يافته ويا مثبت كاذب آنتي بادي است. مثبت كاذب آنتي بادي HCV بيشتر در افرادي كه در گروه ريسك پائين ابتلا قرار دارند ديده مي شود.

يك نتيجه منفي آنتي بادي به احتمال زياد نشانگر عدم وجود عفونت در حال حاضر يا در گذشته است ولي از آنجائيكه تغييرات سرولوژي بعد از تماس با ويروس بين 4 تا 10 هفته طول مي كشد ولي تست HCV RNA بعد از 2 تا 3 هفته پس از عفونت قادر به تعيين ويروس مي باشد. توصيه مي شود افراد با نتيجه منفي آنتي بادي HCV كه ظرف مدت 6 ماه گذشته در معرض تماس با ويروس قرار گرفتند توسط تست HCV RNA پيگيري شود. در افراد كه به نحوي سيستم ايمني آنها تضعيف گرديده و تست آنتي بادي HCV منفي است توسط تست HCV RNA  پيگيري شود.

نكات آزمايشگاهي كه بايد براي انجام تست Anti-HCV  بايد در نظر گرفت

از پذيرش نمونه هموليز شديد, Pooled , توسط گرما غيرفعال گشته (heat-inactivated) , آلودگي ميكربي آشكار اجتناب شود.

1.تمامي نمونه هايي كه در بررسي اوليه نتيجه Reactive را در بردارندو نتيجه مثبت بين عدد 1 تا 2 ( Zone Equivocal or in determine ) و يا به عبارت ديگر مثبت ضعيف قرار مي گيرد. بايستي از لوله نمونه اصلي در يك لوله اپندرف به مدت 13 دقيقه در دستگاه ميكرو سانتريفوژ 13000 RPM سانتريفوژ و از لايه شفاف مياني دو Aliquot تهيه و توسط دستگاه همزمان به شكل (جفت ) اندازه گيري شود.

2.نتايج آزمون جفت بهمراه نتيجه ابتدايي به صورت زير گزارش مي شود.

      The two or more results in agreement will determine the reported result,

      e.g: Positive, Positive, Negative - report as Reactive

      Positive, Negative, Negative - report as Non-Reactive

3.اگر نتيجه آزمون با شواهد باليني ناسازگار بود تست مكمل و تائيدي توصيه مي شود

4. نمونه بيماران تحت درمان با هپارين ممكن است به دليل وجود فبيرين تا حدي لخته باشند و اين امر در اندازه گيري خطا ايجاد مي كند لذا براي اجتناب از اين پديده نمونه بيمار قبل از درمان با هپارين گرفته شود.

5.بيمارانيكه نتايج بررسي اوليه آنتي بادي مثبت ضعيف است, نمونه مجدد با رعايت گذشت زمان منا سب براي بيمار درخواست و آزمايشگاه موظف است با زيرنويس واضح پيشنهاد تست تشخيص قطعي را به پزشك ارائه نمايد.

Reference:
1.Henrys Clinical Diagnosis and Management by Laboratory Methods 22nd Ed 2011
2.Hepatitis C WHO report WHO/SCD/SCR/LYO/2003 - http://www.who.int/csr/disease/hepatitis/Hepc.pdf
3. Hoofnagle JH. Course and outcome of hepatitis C. Hepatology 2002;36:21-29.
4.Strader DB, Wright T, Thomas DL, et al. Diagnosis, management, and treatment of hepatitis C. Hepatology 2004;39(4):1147-1171.
5. Lemon SM, Walker CM, Alter MJ, et al. Fields Virology. Lippincot Williams and Wilkins, Philadelphia. Hepatitis C virus; 2007:1253-1304.
6. Di Bisceglie AM. Hepatitis C and hepatocellular carcinoma. Hepatology 1997;26(Suppl 1):34-38.