RT Audacity - шаблон joomla Оригами

23123

از دست دادن خون عامل اصلی مرگ و میر در حوادث غیر نظامی وجراحات در میدان جنگ می باشد. روشهای موجود برای قطع خونریزی شامل پانسمان فشاری و مواد جاذب می باشد به عنوان مثالQUIK-CLOT  از طریق جذب مقادی زیاد مایع و تغلیظ پلاکتها باعث افزایش انعقاد و توقف خونریزی می گردد  ولی این نوع درمان برای زخمهای متراکم و باز دارای محدودیت است. یک درمان ایده آل باید

1- خونریزی را در محل جراحت متوقف کند

2- در دمای اتاق پایدار باشد

3-  به راحتی قابل تجویز باشد 

4- برای جراحات داخلی قابل استفاده باشد.

پلاکتهای سنتتیک بر اساس نانو پارتیکل های فعال شده Arg-Gly-Asp   توسعه داده شده اند كه زمان خونریزی

 در نمونه موش با جراحت بزرگ را پس از تزریق وریدی به نصف کاهش داد. تاثیر این پلاکت هاي سنتتیک از تاثیر سایر درمانها مانند فاکتورVII  نو ترکیب که به طور معمول برای درمان خونریزی های کنترل نشده استفاده می شود ، بهتر بوده است.

 

پلاکتهای سنتتیک با دوز 20mg/ml  بعد از 24 ساعت از جریان خون پاک شدند  و هیچگونه عوارضي در طی 7 روز که طولانی ترین زمان مورد مطالعه بود مشاهده نشد . این پلاکتهای سنتتیک می توانند برای مداخله درمانی زودهنگام در جراحات مفید باشند و نقش نانو تکنولوژی را در پاسخ دادن به نیازهای پزشکی برآورده نشده نشان میدهند.

جراحات ناشی از تروما اصلی ترین دلیل مرگ ومیر در افراد 5 تا 44 ساله است و از دست دادن خون عامل عمده مرگ ومیر در حوادث نظامی و غیر نظامی می باشد. بعد از جراحت توقف خونریزی ، یا هموستاز از طریق یک سری فرآیندهای انعقادی که شامل فعال شدن پلاکتها میشود صورت می گیرد. در جراحات بسیار شدید این فرآیند ناکافی می باشد و نتیجه آن خونریزی کنترل نشده است و مداخله  درمانی فوری یکی از ابزارهای موثر در به حداقل رساندن مرگ ومیر وابسته به جراحات حاد میباشد. پانسمانهای فشاری و مواد جاذب در حال حاضر تنها قطع کنندهای خونریزی در دسترس در محل حادثه هستند.

جایگزین های پانسمان موضعی مي تواند  شامل تزريق پلاکت آلوژنیک ،  فاکتورهای انعقادی و جایگزینی پلاکت باشد كه تاثیر محدودی دارند و واکنشهای ایمنی و ترومبوز استفاده از آنها را ناکارآمد می کند.

تزريق  پلاکت آلوژن میتواند خونریزی را متوقف نماید ، ولی پلاکتها نیمه عمر پایینی دارند و نیز تجویز پلاکت آلوژن میتواند سبب بیماری پیوندي علیه میزبان (GVHD) و آلوایمونیزاسیون و آسیبهای ریوی وابسته به انتقال خون گردد.

فاکتورهای نو ترکیب شامل فاکتور VII فعال شده (Novoseven) میتواند هموستاز را تقویت کند ولی ایمنی زایی و مشکلات ترمبوآمبولیک خطرات غیر قابل اجتناب آن هستند. با این وجود Novoseven  در تروما و دراعمال جراحی در شرایطی که خونریزی از راههای دیگر قابل کنترل نباشد مورد استفاده قرار میگیرد.

جایگزینهای انعقادی غیر پلاکتی شامل گلبولهای قرمز اصلاح شده با توالی RGD Arg-Gly-Asp)  (،  arginine-glycine-aspartate

میکرو کپسولهای آلبومین پوشش داده شده با فيبرينوژن  و سیستمهای لیپوزومی به عنوان مواد انعقادی مورد مطالعه قرار گرفته اند ولی سمی بودن ،ترومبوز و تاثیرات محدود ، قابلیت های بالینی این محصولات را محدود می کند.

مهندسی پلیمر قابلیتهای جدیدی را برای کنترل خونریزی ایجاد کرده است ، برای مثال پپتیدهای قابل استفاده توسط خود بیمار هنگامیکه به صورت موضعی استفاده شدند خونریزی را به سرعت در تعدادی از نمونه ها قطع کردند. همچنین یک قطعه کوچک کوپلیمری از هموگلوبین و فیبرینوژن كه به عنوان حامل اکسیژن عمل میکند  در غلظتهای بالا زمان انعقاد را طبیعی نگه میدارد در حالیکه سایر حاملهای اکسیژن به علت رقیق سازی خون باعث افزایش زمان انعقاد می گردند.

یک روش متفاوت استفاده از پلاکتهای سنتتیک بر پایه نانوپارتیکلهای فعال شده است که به پلاکتها فعال متصل شده و انعقاد را به صورت ایمن و موضعی تقویت میکند.

این سیستم به فرآیند بیولوژیک انعقاد از طریق ایجاد یک نانو ساختار که به پلاکتهای فعال متصل میشود نفوذ میکند و موجب تقویت تجمع پلاکتی می شود و از این طریق باعث توقف خونریزی میگردد. این پلاکتهای سنتتیک از پلیمرهایی ساخته میشوند که قبلا در ابزارهای پزشکی و صنایع داروسازی استفاده می شده است و یک سابقه قوی، ایمنی آنها را برای استفاده بالینی مناسب کرده است.

پلاکتهای سنتتیک در شرایط آزمایشگاهی (in vitro) مورد ارزیابی قرار گرفته اند تا قدرت اتصال آنها به پلاکتهای فعال شده بهینه شود ، سپس حیوان آزمایشگاهی (موش)  با جراحت شدید در شریان فمورال مورد ارزیابی قرار گرفت ، پلاکتهای سنتتیک زمان خونریزی را بعد از تزریق داخل وریدی به حیوان آزمایشگاهی به نصف کاهش داد و به طور مشخص بهتر از فاکتور هفت نوترکیب Recombinant activated factor VII  (rfVIIa) که در حال حاضر برای درمان خونریزیهای کنترل نشده استفاده میشود عمل کرد.

پلاکتهای سنتتیک از یک هسته از جنس کو پلیمر دسته ايي  poly lactic-co-glycolic acid - Poly-L-lysine (PLGA-PLL) تشکیل شده و به آن بازوهایی از جنس (polyethylene glycol) PEG  متصل است که به واحدهای عملکردی RGD  منتهی میشود( Fig. 1A) . یافته های رزونانس مغناطیسی هسته هیدروژن( H-NMR ) نشان دادند که اتصال بین PEG  و PLGA-PLL   با موفقیت انجام شده است (Fig. S1C). ذرات دايره ايي نانو (نانسفر) با يك روش تبخیر حلال امولیسیون تولید شدند که  داراي هسته مرکزی با قطر حدود  nm 170 (اندازه گیری شده با روش الكترون میکروسکوپي) مي باشند (Fig. 1B, D). پس از تولید،  نانوسفرها  با روش رزونانس مغناطیسی هسته هیدروژن( H-NMR ) مورد ارزیابی قرار گرفتند تا تایید شود اتصال بهPEG   انجام شده است. برای تایید اتصال بین RGD  و نانوسفرهای PLGA-PLL-PEG  از روش آنالیز اسید آمینه استفاده شد (Fig. 1C) . روش آنالیز اسید آمینه همچنین برای مشخص کردن اتصال RGD  به پلیمر PLGA-PLL-PEG-RGD  برای تعیین خصوصیات آزمایشگاهی استفاده شد(تصویر S2A ) . بهره وری اتصال RGD  به وزن مولکولی  و  توالی پپتیدی (RGD  و یا GRGDS)  ارتباطی نداشت. (تصویر C 1 و S2A )

پلاکت سنتتیک به طور میانگین حاوی μmol/g (mean ± SD)  (تصویر c1) که بیانگر بهره وری درصد در اتصال میباشد. ماده متصل کننده برای چسباندن پپتیدها به یکدیگر CDI(کربونیل دی ایمیدازول) در آب قابل هیدرولیز میباشد و بنابراین در هنگام اتصال پپتیدها در آب  باعث بهره وری نسبتا کم اتصال می گردد میتوان با تکرار فعال سازی و واکنش اتصال و یا استفاده از یک ماده اتصال دهنده دیگر بهره وری را افزایش داد، ولی این میزان از بهره وری برای مطالعات بعدی کافی میباشد. همچنین در تمام دفعات تولید قطر هسته nm  170 نانومتر بود.

اندازه هیدرو دینامیک کره ها بوسیله روش شکست نور دینامیک (DLS) مشخص شد که با افزایش وزن مولکولی PEG  افزایش می یافت ......

صحه گذاری آزمایشگاهی و بهینه سازی پلاکتهای سنتتیک

مجاورت واحد عملکردی RGD    باعث واکنش با پلاکت فعال میشود. برای یافتن طول بهینه بازوی PEG  و همچنین برای شناخت توالی پپتیدی مناسب یک آزمایش تجمع پلاکتی و چسبندگی طراحی شد. آزمایش در شرایط In vitro یک راه ساده برای یافتن نقش اجزای پلاکت سنتتیک در تجمع و چسبندگی پلاکتها فراهم ساخت.آزمایشات معمول مانند اگریگومتری برای پلاکتهای سنتتیک قابل استفاده نبود زیرا نانوپارتیکلها منجر به شکست قابل توجهی در نور سیستم میشوند و نویزهایی را ایجاد میکنند که نتیجه را میپوشاند.آزمایش in vitro  تجمع و چسبندگی پلاکت به وسیله کنترل کلاژن صحه گذاری شد.

یک پلیت 96 خانه با انواع واریانتهای PLGA-PLL-PEG-RGD  پوشش داده شد. از پلاکتهای نشاندار شده با5-chloromethylfluorescein diace  استفاده شد و به عنوان فعال کننده تجمع از آدنوزین دی فسفات استفاده شد.تاثیر طول PEG  و فعالیت RGD  بر اگریگاسیون و چسبندگی پلاکت ارزیابی شد و مشخص گردید تجمع پلاکتی با افزایش طول PEG  افزایش می یابد .PEG -4500  در مقایسه با PEG-1500  چسبندگی و تجمع بیشتری را برای تمام انواع RGD  ایجاد کرد  که این با یافته های قبلی منطبق بود.

برای استفاده بالینی بسیار مهم است که پلاکتهای سنتتیک اختصاصا به پلاکتهای فعال شده متصل شود زیرا اتصال غیر اختصاصی به پلاکت فعال نشده و یا القاء فعالیت به پلاکتها میتواند منجر به عوارض ترومبوتیک گردد که شامل آمبولی و سکته میشود.

طی ارزیابی ها پلاکتهای غیر فعال به هیچ کدام از پلیمرهای PLGA-PLL-PEG-RGD متصل نشد همچنین بدون اضافه کردنADP  پلاکتها فعال نشدند ، در حقیقت پلیمرها چسبندگی و فعالیت پلاکتها را القا نکردند.

به عنوان یک آزمایش ساده پلاکتهای سنتتیک به پلاکتهای غنی از پلاکت(PRP) اضافه شدند ، حتی با تحریک طولانی (10 دقیقه)  پلاکتهای سنتتیک تجمع پلاکتها را القا نکردند ، ولی با اضافه کردن PRP   چاهکهای پوشیده از کلاژن حتی در صورت عدم حضور ADP پلاکتها تجمع پیدا کردند و به کلاژن چسبیدند. در حقیقت چسبندگی و تجمع پلاکتی با پلاکتهای سنتتیک تنها زمانی مشاهده شد که تحریک کننده تجمع (ADP) اضافه شد و موادیکه برای ساخت پلاکت سنتتیک استفاده شده پلاکتهای بدن را فعال نکرد و به پلاکتهای غیر فعال نیز متصل نشد و این نشان می دهد كه بعید است مواد مورد استفاده فعال شدن را القا کنند و یا اتصال بصورت غیر اختصاصی و خود به خود انجام شود.

شبیه سازی جراحت شریان فمورال (In vivo)

هدف از این کار توسعه پلاکتهای سنتتیک ایمن با خواص هموستاتیک در داخل بدن می باشد. پلاکتهای سنتتیک بر روي یک مدل موش با جراحت حاد در شریان فمورال مورد آزمایش قرار گرفت. جراحت به نحوی ایجاد شد که خون به صورت پیوسته از ناحیه زخم جهش کند و به راحتی قابل مشاهده باشد . 3 دوز مختلف 10mg/ml ،

20 mg/ml  و 40mg/ml از پلاکت سنتتیک بررسی شد و مشاهده گردید که 10mg/ml  هیچ تاثیری در زمان خونریزی نداشت و 40mg/ml  مشکلات قلبی و ریوی در برخی از حیوانات ایجاد کرد که به صورت افزایش ضربان قلب و نفس نفس زدن نمود پیدا کرد. بنابراین بر تجویز وریدی 20mg/ml  به عنوان میزان بهینه تمرکز شد.

نانوسفرهای PEG-1500   همراه با پپتید GRGDS همانند بررسی های In vitro منجر به بالاترین کاهش در زمان انعقاد شد ، همچنین همانند یافته های In vitro نانوسفرهای عامل PEG-4600 نسبت به PEG-1500 باعث کاهش بیشتری در زمان خونریزی میشود در نتیجه PEG-4600 به همرا پپتید GRGDS  به طور مشخص منجر به کمترین زمان خونریزی شدند.

زمان خونریزی جراحت بدون تزریق به عنوان زمان پایه (Base line) در نظر گرفته شد که به صورت میانگین 15 ±240 ثانیه اندازه گیری شد. تزریق پلاکت سنتتیک زمان خونریزی را به نصف کاهش داد (میانگین 11±131 ثانیه)  برای تایید پلاکت سنتتیک به عنوان عامل هموستاتیک زمان خونریزی بعد از تجویز پلاکت سنتتیک با زمان خونریزی متعاقب تجویز فاکتور VII نوترکیب انسانی(rfVIIa) مقایسه شد . ثابت شده است که فاکتور VII نوترکیب به صورت بالینی برای درمان خونریزیهای ناشی از صدمات فیزیکی و یا جراحی ها مفید است و درمان استاندارد فعلی  برای خونریزی های کنترل نشده است . با اینکه یک تزریق فاکتور VII 100µgr/Kg ( دوز پیشنهادی 90-100µgr/Kg میباشد) به طور مشخص زمان خونریزی را به 16±187 ثانیه کاهش داد پلاکت سنتتیک 4600-GRGDS زمان خونریزی را 25% بیشتر از فاکتورVII  کاهش داد. علاوه بر این پلاکت سنتتیک 4600-GRGDS در صورت نگهداری به صورت لیوفیلیزه و در دمای اتاق به مدت دو هفته توانمندی هموستاتیک خود را حفظ میکند.

در مطالعات فوق عامل انعقادی به صورت وریدی و قبل از جراحت تجویز شد دلیل انتخاب این روش این بود که زمان خونریزی در این نوع جراحت بدون درمان نزدیک به زمانی است که برای تزریق پلاکت سنتتیک و یا کنترل لازم است، ولی برای استفاده موثر بالینی از پلاکت سنتتیک لازم است این کار بعد از جراحت انجام شود بنابراین پلاکتهای سنتتیک را به همان مدل موش با جراحت  شریان فمورال آزمایش شد با این تفاوت که 0.5ml پلاکت سنتتیک 20mg/ml  و نیز کنترل  طی یک دوره 20 ثانیه ای بعد از جراحت تزریق شد. تجویز 0.5ml نرمال سالین به تنهایی و یا 0.5ml نانوسفرهای PEG-4600 غیر فعال 20mg/ml زمان خونریزی را در مقایسه با گروه بدون تزریق افزایش داد که به نظر شبیه نتایج حاصل از رقیق شدن خون در تجویز مقادیر زیاد مایع در خونریزیها میباشد،که یک نگرانی شایع در هنگام تجویز مایعات و فاکتورهای انعقادی به صورت وریدی بعد از خونریزی می باشد. با این وجود حتی با این اثر رقیق شدن پلاکتهای سنتتیک به صورت واضح زمان خونریزی را 23% در مقایسه با گروه بدون تزریق و 31% در مقایسه با گروه با تزریق نرمال سالین کاهش دادند.

مشارکت پلاکتهای سنتتیک در لخته :

برای مشخص کردن وجود پلاکتهای سنتتیک در لخته قطعات رگهای آسیب دیده بعد از انعقاد از حیوان آزمايشگاهی  خارج شد و با میکروسکوپ الکترونی اسکن گردید. پلاکتهای سنتتیک نزدیکی تنگاتنگی با شبکه فیبرینی داشتند (تصویر 3F) و در سراسر لخته در مجرای داخلی شریان فمورال توزیع شده بودند.(تصویر S4B)

توزیع زیستی پلاکت سنتتیک

برای اینکه پلاکتهای سنتتیک برای مقاصد درمانی مناسب باشند بایستی در صورت عدم مشارکت در تشکیل لخته در محل ضایعه ، به طور موثر پاکسازی شوند. برای آزمایش این پارامتر پلاکتهاي سنتتیک 4600-GRGDS  با کومارین کپسوله شده (C6) نشانه گذاری شد و توزیع زیستی و کلیرانس پلاکتهای سنتتیک نشانه گذاری شده با C6 طی  روز پس از تزریق بوسیله اسپکتروسکوپی UV/VIS بررسی شد.کمتر از 0.5% از فلوروکروم C6 طی 24 ساعت و کمتر از 1.5% طی یک هفته  از نانوسفرها جدا شد ، که این مشخص میکند تقریبا تمام فلوروکروم C6 مربوط به پلاکتهای سنتتیک میباشد. ویژگی توزیع زیستی پلاکتهای سنتتیک بر اساس ردیابی C6  بعد از تزریق وریدی پلاکت سنتتیک نشاندار استوار است. طی 5 دقیقه بعد از تزریق 68.3% از ذرات در کبد یافت شدند و16.1% در جریان خون بودند و انباشتگی کمی در کلیه ها ، ریه ها و طحال دیده شد (  <3.6% ,2.2%,5.2% ) حساسیت آنالیز توزیع زیستی 0.2ngr از C6/mgr دربافت و 3.3ngr از C6/mgr در پلاسما بود. در روزهای سوم و هفتم بعد از تزریق هیچ C6  دیده نشد که مشخص میکند تمام پلاکنهای سنتتیک از بدن پاک شده است . علاوه بر این هیچ عوارض جانبی در هیچ حیوانی و در هیچ زمانی مشاهده نشد. همچنین توزیع زیستی پلاکتهای سنتتیک بلافاصله بعد از آسیب شریان فمورال و نیز یک ساعت بعد از آسیب در حیوان آزمایشگاهی بررسی شد. در هر دو زمان توزیع بافتی در حیوان آسیب دیده و حیوان سالم یکسان بود، که این نشان میدهد حتی متعاقب جراحت شدید و با وجود پلاکتهای فعال شده در گردش ، پلاکتهای سنتتیک غیر متصل به صورت موثر طی 24 ساعت از بدن پاکسازی میشوند.

اندازه گیری کمی پلاکتهای سنتتیک در لخته

پلاکتهای سنتتیک نشاندار شده با C6 در لخته متعاقب جراحت قابل مشاهده و اندازه گیری بود مقطع عرضی پلاکتهای سنتتیک نشاندار شده را به رنگ سبز که در سرتاسر لخته توزیع شده  نشان میدهد.(تصویر5A) که با یافته های میکروسکوپ الکترونی SEM منطبق است.(تصاویر S4B  و3F ) . همچنین مقدار پلاکتهای سنتتیک در لخته ها از طریق HPLC اندازه گیری شد و این یافته ها با توزیع نانوسفرهای PEG-4600 بدون RGD  و نشاندار شده با C6 و بدون قابلیت عملکردی مقایسه شد . با اینکه نانوسفرهای PEG-4600 در لختها به دام افتاده بودند لخته های بدست آمده از حیواناتی که پلاکت سنتتیک دریافت کرده بودند بیش از دو برابر تعداد ذرات را  در مقایسه با حیواناتی که PEG-4600 بدون RGD دریافت کرده بودند نشان داد.(0.4±3.9  و 0.2±1.8 (  در هر صورت نانوسفرهای PEG-4600 تاثیری در زمان انعفاد نداشت که این نشان میدهد پلاکتهای سنتتیک به صورت ترجیحی به پلاکتهای فعال شده متصل میشوند و این به دلیل عملکرد RGD میباشد و در نتیجه  به صورت فعال خونریزی بهبود پیدا میکند.

هدف نهایی این کاراین بود که پلاکتهای سنتتیکی طراحی و بهینه شود که در دمای اتاق پایدار باشد، به طور ایمن به صورت وریدی قابل تزریق باشد و بتواند خونریزی را متوقف کند ، طبق یافته های آزمایشگاهی نانوسفرهای با بازوهای PEG با وزن مولکولی 4600 دالتون و عملکرد یافته با  RGD منجر به حداکثر چسبندگی  و تجمع پلاکتی شدند، این روند در داخل بدن رتهای آزمایشگاهی با جراحت شریان فمورال تکرار شد.

به خوبی اثبات شد مشارکت بخش RGD میتواند واکنش سلولی را با پلاکتها ایجاد کند و مجاورت این بخش عامل اصلی واکنش میباشد.با داشتن  بازوی بزرگتر PEG  بین سطح PLGA و بخش RGD  احتمال بیشتری وجود دارد تا اتصال  RGD به پلاکتهای فعال ممکن شود. فراتر از طول مناسب برای PEG خصوصا وزن مولکولی 5000 دالتون و بالاتر مولکولPEG  به اندازه ای واحدهای تکرار شونده دارد که به احتمال قوی روی ناحیه فعال تا شده و آنرا می پوشاند.

پلاکتهای فعال از طریق واکنش اختصاصی لیگاند-رسپتور بین RGD  و رسپتورهای سطحی که روی پلاکتهای فعال ارائه میشوند  به بخش  RGD  متصل میشوند. به صورت دقیقتر RGD   با رسپتور GP-IIb-IIIa   و اینتگرینαvβ3 واکنش میدهد. احتمالا بخش RGD  و اختصاصا RGDS از طریق این رسپتورها به پلاکتهای فعال شده متصل میشوند تا اتصال بین پلیمرها و پلاکتها را تقویت کنند. قبلا نشان داده شده بود که تا خوردگی اسیدهای آمینه در بخش RGD از نظر اتصال ساختار فعال تری را ایجاد میکند و این فعالیت افزایش یافته به سهم خود تمایل اینتگرین را به بخش RGD  تحت تاثیر قرار میدهد و اتصال سلولی را افزایش میدهد.  و این دلیل این که GRGDS بیشترین اتصال و چسبندگی به پلاکت را دارد را نشان میدهد. توالیهای اختصاصی تر پپتیدی تمایل بیشتری از GRGDS به پلاکتهای فعال شده دارند  با این حال طول پپتید نقش منفی در پایداری در دمای اتاق و همچنین هزینه تولید دارد . این پلاکتهای سنتتیک طراحی شده اند تا قابلیت این را داشته باشند تا در دمای اتاق پایدار باشند و در صحنه حادثه مورد استفاده قرار بگیرند بنابراین روی توالیهای کوتاه تمرکز شد تا محصول برای مصرف بهینه گردد.

نتایج نشان داد که پلیمرهای فعال شده RGD به طور اختصاصی با پلاکتها فعال شده واکنش میدهد در ارزیابیهای In vitro ، PEG به تنهایی و یا همراه با پپتید جایگزین شده GRADSP ، همانند گروه PLGA عمل کردند و حداقل تجمع و چسبندگی را القا کردند بنابراین هیچ یک از پلیمرها به تنهایی و یا با پپتید جایگزین نتوانست تجمع و چسبندگی را القا نماید در حالیکه چسبندگی و تجمع در تمام گونه های RGD مشاهده شد. این نشان میدهد تمایل پلاکتهای فعال شده به بخش GRGDS چسبندگی پلاکت را به پلیمر افزایش میدهد. و دلالت می کند بر اینکه اتصال پلاکت فعال شده به PLGA-PLL-PEG   فعال شده با RGD اختصاصی است. نتایج مشابهی از اتصال به سایر سلولها نیز گزارش شده است.

نانو پارتیکلهای فعال نشده میتوانند پلاکتها را فعال کنند و در آبشار انعقاد را تحریک کنند . احتمالا شارژ سطحی ذرات و اگریگاسیون آنها در محیط آبی  و شکل آنها  عوامل موثر در فعال کردن پلاکتها میباشد و به صورت بالقوه میتوانند منجر به تشکیل لخته در بدن شوند. بنا براین برای ایمنی مهم است که مشخص کنیم اجزاء پلاکتهای سنتتیک چه تاثیری روی انعقاد دارند. هسته های پلاکتهای سنتتیک نانو ذرات تجزیه شونده پلی استر هستند. مشخص شده که نانو ذرات تجزیه شونده پلی استر تشکیل لخته را القاء می کنند با این وجود پوشاندن نانوذرات با PEG این تاثیر را به وضوح کاهش میدهد. طی روند طبیعی تشکیل لخته این نانو ذرات پوشیده باPEG رفتار تحریک کننده ایجاد لخته نشان ندادند.

عدم تحرک آبشار انعقاد با نانو ذرات پوشیده از PEG به هاله هیدروفیل  PEG نسبت داده میشود که جذب سطحی ناوذرات را نسبت به پروتئینهای پلاسما و چربیها را کاهش میدهد. هاله PEG همچنین به عنوان پوشش برای نانوذرات عمل میکند و عمر آنها را در گردش خون زیاد میکند و به آنها اجازه میدهد تا قبل از پاکسازی از جریان خون به محل جراحت برسند.

راحتی تجویز و استفاده ، پایداری ، عدم ایمنی زایی و تاثیر هموستاتک بدون ترمبوژنیسیتی پاتوژن خواص مورد نیاز برای یک ماده هموستاتی با قابلیت تجویز وریدی است و این خصوصیات طراحی شده برای پلاکتهای سنتتیک می باشد. مواد به کار رفته در پلاکتهای سنتتیک شامل PLGA ، PEG ،RGD  توسط FDA مورد تایید قرار گرفته بودند. انتخاب نانوذرات پوشیده از PEG تجویز پلاکتهای سنتتیک  و پایداری آن را در جریان خون تسهیل میکند . با استفاده از توالی های کوچک پپتیدی RGD به جای یک پروتئین مشکلات مربوط به ایمنی زایی و پایداری به حداقل رسید ، علاوه بر این قیمت کمتر توالی های پپتیدی کوچکتر آنها را از همتایان پروتئینی خود مناسب تر می کند.

سابقه مواد به کار رفته و طراحی ایمن به همراه فعال نکردن پلاکتها و کلیرانس سریع نشان میدهد که پلاکتهای سنتتیک ایمن هستند و پیشرفت قابل ملاحظه ای در توقف خونریزی نسبت به درمانهای رایج (rFVIIa) ایجاد میکنند همچنین این پلاکتهای سنتتیک نوآورانه کاندیدای استفاده نه تنها در کلینیک بلکه در کیف تجهیزات پزشکی در صحنه حادثه میباشد.

این مطالعات شواهد قانع کننده ای را ایجاد میکند که پلاکتهای سنتتیک قابلیت توقف خونریزی را دارند و تغییرات اساسی در مراقبتهای بعد از تروما ایجاد می کنند.

 

 

 

 

 

 

تهیه و تنظیم: مهندس اميرحسين بحرالعلوميان - آقای مرتضی كهندانی